12.

Czuję się tak zmęczona, ale równocześnie tak wspaniale... W tak idealnie poukładanym świecie. Wystarczy jeden zły ruch, by zburzyć to piękno. Ale ja doceniam wszystko. Lekki podmuch wiatru, zieleń trawy, cudowne oblicze zwierząt. Staram się wykorzystywać dzień w pełni. Wychodzi mi to.

Potrzebuję też spokoju. Takiego z prawdziwego zdarzenia, choćby trwał tylko połowę dnia.

Ciężko mi się pisze. Może dlatego, że wręcz padam z nóg po męczącym wyjściu? Muszę się wyspać, bo dłużej tak nie pociągnę.

Muszę wesprzeć się cytatami, bo jestem nie do życia:

"...i marzę. 

Marzę, żeby przeżyć życie stereotypowo.

Kochać i być kochanym.

Obudzić się ra­no obok ukocha­nej osoby

i całować jej zapłaka­ne po­liczki skąpa­ne w łzach szczęścia.

Nie jes­tem modny?

Nie zbun­to­wałem się światu?

Nie jes­tem wyjątkowy?

Nie chcę być!

Pragnę tak moc­no, że sa­mo prag­nienie mnie uszczęśliwia.

Aż się boję tak og­romnej daw­ki ra­dości gdy obudzę się rano,

obok ukocha­nej osoby...

I marzę... "

"Za dużo mówi­my o zmianie świata, 

a za mało świat zmieniamy. 

Za dużo mówi­my o miłości, a za mało kochamy. "

I na koniec, coś z mojego zbioru, wierszy przeze mnie napisanych (jakiś czas temu):

Serce moje, przebite milionami niewidzialnych ostrzy, płakało.

Dusza moja, zraniona tysiącami niewypowiedzialnych słów, krwawiła.

Ciało moje, wykończone przez codzienny obrót życia, wysiadało.

Rozum mój, tak zręczny i dobry na co dzień, tracił swoje umiejętności.

Nie umiałam myśleć trzeźwo. Nie mogłam odczuwać tego, co czułam wcześniej.

Tak jakby niewidzialna ręka niszczyła moje wszystkie plany i marzenia.

Zabierała mi wszystko to co mam najcudowniejsze.

Odbierała nadzieję, drwiła z uczuć nie pozwalając myśleć racjonalnie.

Jak gdyby wymyśliła jakiś zręczny i dokładny plan zrobienia ze mnie bezsilnej.

Zabierając mi wszystko po trochu, niepostrzeżenie, radowała się.

Cieszył ją mój smutek. Moje złe postrzeganie świata.

Bezsilność, nieumiejętność poradzenia sobie z sytuacją.

Odbierając człowiekowi całą jego nadzieję jesteś zabójcą.

Powoli zabijasz go od środka, zabierając mu wszystko co ma.

Albowiem możliwe, że nadzieja to jedyna rzecz, którą posiadał.

I za którą był skłonny oddać życie.

Umarłam, pozbawiona pogody ducha.

Umarłam, ponieważ życie straciło dla mnie sens.

Umarłam, myślami wracając do tego ostatniego, przepełnionego nadzieją, lipcowego popołudnia.